The Ultimate Jump

11/04/2008

Wat doe op een zonnige dag als je iets anders wilt dan vlieglessen en studeren? Dan laat je jezelf uit een vliegtuig vallen op 15.000 ft!!!Afgelopen zondag deed ik een tandem-parachutesprong. En ‘t was geweldig!

Aan tandem-master Eric had ik ooit beloofd dat ik met hem zou springen. Eric zou de volgende dag terug naar huis in Canada gaan, dus ik had een belofte waar te maken. Veel tijd om na te denken kreeg ik niet. Toen ik aangaf dat ik wel zou willen, werd ik in een overall en parachute gepropt. Er was een dame van Travel New Zealand uit India, en zij ging voor de hoogste sprong van 15.000ft. Ik mocht mee, tegen laagste tarief. Ssst, niets zeggen, gewoon instappen. Euh… oke…

Het is een best stukkie vliegen naar 15.000 feet (= circa 5 km). En het is er koud, onze adem maakte wolkjes. Het laatste stukje droegen we zuurstofmaskertjes. Dan komt ’t moment dat je aan de tandem-master vastgesnoerd wordt. Beetje rare toestand, want je komt tijdelijk letterlijk op schoot van een wildvreemde man te zitten, volledig vastgeketend. Gelukkig zitten er veel lagen kleding en een harnas tussen… En zo kropen we naar de uitgang. De Indiase dame was al door de openstaande deur verdwenen, nu was ‘t mijn beurt. Heel erg vreemd om buitenboord van ‘t vliegtuig te hangen, met een eindeloze diepte onder je en herrie & wind om je oren. Later realiseerde ik me pas dat ik geen seconde zenuwachtig was. Ik was vooral erg benieuwd hoe ‘t zou zijn.

Voor ik ‘t wist tuimelden we door de lucht. Kou, wind en ik werd zowat gesmoord door ‘t riempje van de helm (auw). Maar zodra we een steady valpositie hadden, was ‘t heel bijzonder. Na zo’n 60 seconden werd de sjuut geopend. Oef!!! En toen zweefden we als vogels, door een wolk en boven de aarde…. prachtig. Stilte, een briesje en heel ontspannen rondvliegen. Ik wilde niet dat dit zou stoppen, het was zo super. En dacht toen al, voordat we zelfs geland waren: “Nog een keer!” Ik kan me nu goed voorstellen dat dit verslavend kan zijn.

Diezelfde middag vloog ik ook mee op de co-pilotenstoel van ditzelfde vliegtuig. De Russische piloot Alex had al eerder aangegeven dat hij ‘t leuk zou vinden als ik eens zou meegaan, dus vandaag nam ik die uitnodiging aan. Nou ik toch bezig ben, ja toch? 2 maanden geleden had ik je amper kunnen vertellen wat de brandstofmeter was en nu begreep ik zowat alle wijzertjes van de instrumenten. Tof! Zodra de sky divers gedropt waren, moest Alex natuurlijk laten zien dat hij kan vliegen. Steile spiraal-duikvlucht (3.000 ft/min) en ik weet nu ook hoe G-krachten voelen. Apart gevoel, ik was even de horizon kwijt maar niet misselijk of raar. Alex keek opzij en knikte tevreden. What, zit je me uit te testen? Ik geloof ‘t wel…

Afgelopen week is er niet veel terechtgekomen van vliegen. Maandag was de heli voor onderhoud naar Taupo, dinsdag ging ik een auto ophalen, donderdag was ik naar Hamilton voor visumverlenging en vanmorgen hadden we panne. Iets met de bougies, er moest een monteur bijkomen. Helaas hebben we maar 1 toestel, de tweede heli is besteld en komt volgende maand als ‘t goed is. Maar hier verandert alles telkens, dus ik reken nergens op.

Dinsdag heb ik dus een auto opgehaald in Palmerston North. Dat is 350 km ten zuiden van Rotorua. Met de bus heen en zelf terugrijden. Zo zie ik tenminste ook nog wat van het Noordereiland. Vooral ‘t stukje Desert Road was de moeite waard. Het ziet er uit zoals ‘t klinkt: verlaten. En de weg gaat dwars door militair oefenterrein. Borden langs de kant waarschuwen voor explosies en andere gevaren. In dit gebied ligt Mount Ngauruhoe, die model stond als Mount Doom in Lord of the Rings. Helaas verstopte de berg zich in wolken vandaag. Ik had ‘t geluk om tijdens zonsondergang door dit gebied te rijden (in een rammelend oud busje, erg sfeerverhogend). De lucht stond in brand, alles kleurde oranje, een lange lege weg voor me.

Daarna was ‘t snel gedaan met de pret, want het werd rap donker. En op ’snelwegen’ is ‘t hier serieus pikkedonker! Geen verlichting, enkelbaans weg, iedereen rijdt met groot licht aan tot een tegenligger nadert. En dit is dus de snelweg lieve mensen, geen b-weggetje of zo. Slingerend door laaggebergte, geen idee wat er achter de bocht is. Maar ik was keurig om 20.00 uur veilig thuis, in 4 uur rijden. Helaas… tijdens de laatste 20 meter presteer ik het om de auto tegen een van de f#*ck%$-rotsen hier te parkeren en zo een leuke deuk te veroorzaken. De eigenaar van de auto zit er helemaal niet mee gelukkig (”t is toch al een oude auto”). Maar ik vindt ‘t nog steeds een stomme actie van mezelf. Ik ben gelukkig niet de eerste die deze stenen geraakt heeft. Schrale troost.

Mijn toeristenvisum verloopt binnenkort en ik moest ‘t gaan verlengen bij de Labour Department in Hamilton. Afgelopen week was er een zeer grote brand bij een koelopslag in deze plaats, waarbij 1 brandweerman is omgekomen en enkele anderen zwaargewond. De boel liep uit de hand gelopen door flash-over en explosies. Groot nieuws op tv en in kranten. Op weg naar Hamilton kwamen we langs de betreffende afgebrande opslag, dat zag er beroerd uit. Vanuit oogpunt van mijn eigen bescheiden brandweerervaring kreeg ik een knoop in mijn buik. Maar de bus reed verder uiteraard, en zo kwamen we in Hamilton centrum. Dit is een leuke stad! Ik ben dezelfde dag weer teruggegaan naar Rotorua, maar heb toch een beetje rondgeslenterd door Hamilton.

En nu slenter ik wat rond in Rotorua, in afwachting van Joris. Die hopelijk over 4 dagen hier is!!! De Koningin kan nog steeds roet in ‘t eten gooien, maar ‘t lijkt erop dat zij zich kalm houdt. Blijven duimen mensen! Pas op maandagavond 14 april mogen jullie ‘t rustiger aan doen, als Joris-lief in t vliegtuig naar NZ zit. Dan moet er wel 4 weken zachtjes doorgeduimd worden, zodat hij de volle maand kan blijven en  niet eerder teruggeroepen wordt.

Dat was ‘t weer voor deze week. Weinig helicoptervliegverhalen deze keer, want ik heb amper gevlogen. Hopelijk volgende week weer vordering daarin en -nog meer hopelijk- de aankondiging van onze ‘vakantie’. Tot dan!

Vrije tijd @ 07:15

1 reactie

  1. Hoi

    Ik kan er ook over mee praten over een tandem-sprong. Ik was in Africa en ik heb het ook nog eens op video. Dat is helemaal geweldig om het terug te zien. Ik kan me ook goed voorstellen dat het verslavend is. Ik had je mailtje gelzen via Hyves maar ik weet op dit moment nog niet hoe de zomervakantie eruit gaat zien. Misschien ga ik met de boot mee, als reisleider en anders ga ik, als reiziger, naar Thailand ong. 4 weken. Maar daar ben ik dus over aan het nadenken. Verder ben ik druk bezig met de rol van Sodinia in Siske & Wuske dat we spelen op do 24 mei t/m 26 mei 2008.
    Heel veel groetjes en veel suc6
    Adrian

    comment door adrian — 12/04/2008 @ 19:38

RSS feed voor reacties op dit bericht. TrackBack URL

reageer